''Even helemaal niets, alleen aandacht voor de kinderen, werkt ook voor ons heel ontspannend!''
Liza uit ‘s-Hertogenbosch is sinds begin 2025 steunouder en inmiddels zijn de kinderen, die om de week komen spelen, niet meer weg te denken uit haar gezin. Liza had nog nooit van het initiatief Steunouder gehoord, maar het was precies het vrijwilligerswerk dat ze zocht! De ouders van de kinderen vinden het een fijn en vertrouwd idee dat Sofie en Mees zich daar thuis voelen. Dat is ook precies het idee van een steunouder: een tweede thuis waar kinderen regelmatig kunnen spelen, zodat de ouders met een gerust hart even op adem kunnen komen. Lees hieronder het hele ervaringsverhaal van Liza en ontdek hoe het is om een steunouder te zijn.
Zet jij je graag in voor anderen?
''Ik geloof dat we met elkaar de wereld een beetje mooier kunnen maken als we allemaal zo af en toe iets voor een ander doen. Dit kan op allerlei manieren, van soep koken bij de voedselbank tot een boodschap doen voor een zieke buur. Ik werk 32 uur op twee basisscholen die zich richten op vernieuwingsonderwijs. Als regieassistent help ik bij het coördineren en organiseren van het dagelijkse leerproces binnen de flexibele onderwijsconcepten.
Ik werk graag met kinderen en naast mijn baan wilde ik graag iets extra’s doen voor kinderen en hun ouders. Al geruime tijd interesseerde ik me voor pleegzorg of voor draagmoederschap. Mijn man liep hier alleen niet echt warm voor. En uit de logistieke puzzel kwamen we ook niet echt. Maar de interesse bleef, ook bij mijn oudste dochter (20 jaar) die zich graag maatschappelijk wilde inzetten."
Hoe kwam je er uiteindelijk bij om steunouder te worden?
‘’Op een dag kwam er bij een van de scholen waar ik voor werk een oproep vanuit de gemeente binnen om het initiatief Steunouder onder de aandacht te brengen. Ik had nog nooit van dit initiatief gehoord. Tijdens het lezen van het artikel werd ik meteen enthousiast. Vooral omdat je met een kleine inzet, bijvoorbeeld één middag in de twee weken, iets groots kan betekenen voor een gezin dat klem zit. Omdat ik op een school werk, weet ik maar al te goed dat niet iedereen gezegend is met twee sets opa’s en oma’s in je eigen dorp die altijd voor de kinderen klaarstaan of een rijke vrienden- en/of familiekring. Daarnaast hebben we van dichtbij ervaren hoe het leven van de één op de andere dag een ongewenste wending kan aannemen waardoor je voor uitdagingen komt te staan die je eerder niet voor mogelijk hield. Juist vanuit onze eigen dankbaarheid wilden we ons graag inzetten voor een gezin dat op dit moment door onvoorziene omstandigheden in zwaar weer is komen te zitten. Ik heb het diezelfde avond nog aan mijn oudste dochter voorgelegd en vervolgens ook bij mijn man. Mijn dochter gaf meteen aan zich samen met mij aan te melden als steunouder.''
Wa je na de aanmelding nog steeds enthousiast?
''Na een eerste telefonische verkenning is Irma (coördinator Steungezin) bij ons thuisgekomen voor een kennismaking en intake. Best even spannend, het voelde toch een beetje als een sollicitatiegesprek en check of wij (en onze woning) geschikt zouden kunnen zijn voor deze rol. Het werd gelukkig een heel fijn, ontspannen en open gesprek waarin Irma toelichtte wat het zijn van steunouder precies inhoudt en wat erbij komt kijken. Na dit verhaal waren wij zo mogelijk nog enthousiaster en gaven we Irma toestemming om op zoek te gaan naar een goede match voor ons. We konden daarbij aangeven wanneer en hoeveel we beschikbaar wilden zijn en wat we wel of niet wilden. Wij gaven aan voor alles open te staan maar liever niet meteen een kleine baby wilden. Eén of meer kinderen maakte ons niet zoveel uit. Een eventuele kleine zorgbehoefte hoefde ook niet direct een probleem te zijn. Omdat ik al 32 uur werk, gaven we aan maximaal een halve dag per week beschikbaar te zijn.
We volgden eerst een online cursus waarbij we meer leerden over wat steunouder zijn inhoudt en waarin we ook andere steunouders en vraagouders (ouders van de kinderen) spraken. Heel leuk om op die manier al een wat concreter beeld te hebben bij zo’n steungezin en vraaggezin en om van beide kanten te zien wat voor moois deze constructie teweeg kan brengen. Nadat ook onze VOG’s aangevraagd waren, konden we gematcht worden aan een gezin.
En die match was er al snel. Irma vertelde ons over een gezin met meisje van (destijds) 3 jaar en een jongetje van 1 ½ waarvan moeder door een chronische aandoening verminderd in staat was continue ‘aan’ te staan voor de kinderen. De ouders waren op zoek naar een plek waar de kinderen in een huiselijke setting zo af en toe opgevangen konden worden (naast alle opvang die ze al afnamen binnen het reguliere circuit) zodat ze even op adem konden komen en bij konden tanken. Het verhaal maakte meteen indruk op ons en we gaven aan graag kennis met hen te maken.''
Hoe was de eerste kennismaking met het gezin?
''We ontmoetten eerst alleen de ouders van de kinderen. En dat was best een beetje ongemakkelijk. Je ontvangt ineens twee wildvreemden die vanwege hun privésituatie zo in het nauw zitten dat ze bereid zijn hun kinderen aan je toe te vertrouwen. Er was wel meteen een klik tussen deze ouders en ons, al was het ook heel voelbaar dat het voor de vraagouders een enorme stap was waar ze zich nog heel ongemakkelijk bij voelden. We hebben samen gepraat over hun situatie en onze aanleiding om ons aan te melden als steunouder. Mijn man en andere dochter waren ook bij deze kennismaking, zodat ouders wel meteen het hele plaatje van ons gezin in beeld hadden.
Na de eerste kennismaking met alleen ouders, spraken we af dat ik een keer alleen kennis zou komen maken bij de moeder en de kinderen thuis. Het was superleuk om de kinderen te ontmoeten, al was deze situatie natuurlijk voor hun ook best een beetje gek. We vertelden de kinderen dat ik een vriendin van papa en mama was en dat ik het leuk zou vinden als ze ook een keertje bij ons zouden komen kletsen en spelen. Dit hebben we enkele weken later ook zo gedaan. Het was dus best aftasten in het begin en heel langzaam een band opbouwen met elkaar. Mijn dochter en ik hadden verwacht dat we na de match al heel gauw tot actie zouden overgaan en vonden de traagheid in het proces in het begin best lastig. We zagen een gezin dat hulp nodig had, en zouden het liefst de kinderen meteen een aantal uur per week in huis nemen. Natuurlijk hadden we tegelijkertijd ook volledig begrip voor de onzekerheid van de ouders. De wenmomentjes verliepen steeds meer ontspannen en vertrouwd en na enkele keren besloten we dat het toch echt tijd was om de kinderen bij ons ‘los’ te laten. Uiteindelijk ging dit veel soepeler dan verwacht en ontspanden de kinderen snel na het vertrek van hun ouders.''
Is er na anderhalf jaar nog steeds een 'match'?
‘’Jazeker! Zo bijzonder om een klein stukje in de levens van deze prachtige kinderen mee te mogen lopen. Ze voelen zich erg op hun gemak bij ons en ook voor ouders is het inmiddels vertrouwd en veilig om de kinderen bij ons te brengen.
Meestal gaan we er lekker op uit met de kinderen. In de wijk waar we wonen zijn veel speeltuintjes en we bezoeken graag de kinder-mini-bieb. Maar we kunnen ook heerlijk binnenspelen met lego, poppen, knutselmateriaal en ook spelletjes spelen doen we graag. We sluiten altijd af met boekjes lezen en dan kruipen de kinderen gezellig bij ons op de bank. We beschikten over nog best wel wat speelgoed uit de periode dat onze dochters nog klein was en af en toe halen we iets bij de kringloop. Toch blijft in de tuin spelen met potten, pannen en zand en water het meest favoriet!''
Wat wil je anderen meegeven die twijfelen om steunouder te worden?
De vraag naar steunouders is groot en dit is zowel voor jezelf, als voor het kind en de ouders heel waardevol. Het blijft voor ons bijzonder om te zien dat we met zo’n klein gebaar ouders net dat kunnen geven wat hen helpt om even op te kunnen laden. Ik dacht van tevoren dat één dagdeel in de twee weken veel te weinig zou zijn om echt iets te brengen maar ouders verzekeren ons keer op keer dat het enorm veel voor hen betekent. En wij genieten volop van de momenten met de kinderen. Even helemaal niets, alleen aandacht voor hen, werkt ook voor ons heel ontspannend! Dus neem contact op met de Steungezin coördinator en zij neemt je aan de hand mee. Zo maken we ’s-Hertogenbosch samen een stukje mooier.''
De foto en de namen in dit verhaal zijn fictief. Uiteraard is het wel een ervaringsverhaal van een echte Steunouder.